Vorige week kwam de commissie Remkes met een rapport dat flink wat beroering veroorzaakte in Den Haag. Om Europese natuurdoelen te halen moet Nederland werk maken van stikstofreductie. Het Programma Aanpak Stikstof werd door de Raad van State voor de zomer van tafel geveegd. Oud-minister Remkes kwam met een aantal aanbevelingen die u ongetwijfeld bekend in de oren zullen klinken: de maximumsnelheid op wegen nabij beschermde natuurgebieden moet omlaag, de veestapel moet inkrimpen en er worden vraagtekens gezet bij de bijstook van biomassa in energiecentrales.

Al met al een vrij historisch pleidooi om de natuur te beschermen. De boeren zijn het echter zat. Ze voelen zich niet gehoord. Reden te meer om vandaag massaal op de tractor af te reizen naar Den Haag. Politici waren er als de kippen bij om steun uit te spreken, fysiek of gecoördineerd via sociale media. Of, zoals bijvoorbeeld Kamerleden de Groot (D66) en Klaver (GroenLinks), een luisterend oor te bieden maar tegelijkertijd niet weg te lopen voor hun politieke boodschap. Een boodschap die hard aankomt bij de ontvanger.

Een politieke doorbraak op dit dossier lijkt echter ver weg. Er is bijna geen politiek debat in Nederland dat een dergelijke, geharnaste, ideologische tegenstelling kent als het landbouwdebat. Bijna alle grote discussies van deze tijd zijn immers opgelost (letterlijk en figuurlijk) in het politieke midden.

Ik moest vandaag denken aan een artikel dat ik ooit las in The Economist (sorry) over de zogeheten ‘Scarry Rule of Politics’. Deze theorie komt er plat gezegd op neer dat beroepen of sectoren die vaak voorkomen in kinderboeken significant machtig(er) zijn, en dat beslissers hier niet of nauwelijks tegenop durven te treden. Denk dus aan boeren, brandweermannen, vissers of artsen. “A rule that is seldom good news for the taxpayers.” Grappig om te bezien in het licht van actuele politieke discussies, waaronder het boerenprotest.

De vraag is alleen of de politiek zichzelf niet in de voet schiet. Nu massaal roepen dat we “naast ze moeten gaan staan” en “voor ze aan de slag moeten” is vooral wegkijken van een ongemakkelijke waarheid. Er zijn volop goede ideeën hoe het anders kan en moet. Wie bewijst het tegendeel van de Scarry Rule en durft stappen te zetten?